بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَي

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ نام پروردگار والاترت را تسبيح گوى،

الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّيٰ

(همان) كسى كه آفريده و مرتب كرد،

وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَديٰ

و كسى كه معين كرد و رهنمون ساخت،

وَ الَّذِي أَخْرَجَ الْمَرْعيٰ

و كسى كه گياه را بيرون آورد،

فَجَعَلَهُ غُثاءً أَحْويٰ

سپس آن را خاشاكى تيره گون قرار داد.

سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسيٰ

بزودى (قرآن را) بر تو مى‌خوانيم و فراموش نمى‌كنى،

إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّهُ يَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ ما يَخْفيٰ

مگر آنچه را خدا بخواهد، [چرا] كه او آشكار و آنچه را پنهان مى‌شود مى‌داند.

وَ نُيَسِّرُكَ لِلْيُسْريٰ

و آسان‌ترين (راه) را براى تو فراهم مى‌كنيم.

فَذَكِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّكْريٰ

پس يادآورى كن اگر يادآورى سودمند است.

سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشيٰ

كه بزودى كسى كه مى‌هراسد متذكر مى‌شود.

وَ يَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَي

و بدبخت‌ترين (افراد) از آن دورى مى‌گزيند،

الَّذِي يَصْلَي النَّارَ الْكُبْريٰ

(همان) كسى كه در آتش بزرگ‌تر وارد مى‌شود (و مى‌سوزد)،

ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْييٰ

سپس در آنجا نه مى‌ميرد و نه (در خوشى) زنده مى‌ماند.

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَكَّيٰ

بيقين رستگار شد كسى كه [پاك گرديد و] رشد يافت.

وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّيٰ

و نام پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد.

بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا

بلكه (شما) زندگى پست (دنيا) را بر مى‌گزينيد،

وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقي

در حالى كه آخرت بهتر و پايدارتر است.

إِنَّ هٰذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُوليٰ

قطعا اين (مطالب) در كتاب‌هاى نخستين (آمده) است،

صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسيٰ

(همان) كتاب‌هاى ابراهيم و موسى.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ آيا خبر (حوادث) فراگير (رستاخيز) به تو رسيده است؟!

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ

در آن روز چهره‌هايى كه فروتنند،

عامِلَةٌ ناصِبَةٌ

[و] كوشنده رنجور،

تَصْليٰ ناراً حامِيَةً

در آتش سوزان وارد مى‌شوند (و مى‌سوزند).

تُسْقيٰ مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ

از چشمه‌اى جوشان نوشانده مى‌شوند؛

لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ

هيچ غذايى براى آنان جز از خار تلخ، بد بو و زهردار نيست.

لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ

كه فربه نمى‌كند و گرسنگى را دفع نمى‌گرداند.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ

در آن روز چهره‌هايى كه (شاداب) به نعمتند،

لِسَعْيِها راضِيَةٌ

[و] از تلاششان خشنودند،

فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ

در بهشتى عالى هستند.

لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً

در آنجا هيچ بيهوده نمى‌شنوند.

فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ

در آنجا چشمه‌اى روان است،

فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ

در آنجا تخت‌هاى بلند،

وَ أَكْوابٌ مَوْضُوعَةٌ

و سبوهايى نهاده شده،

وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ

و بالش‌هايى صف داده شده،

وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ

و فرش‌هاى فاخر گسترده است.

أَ فَلا يَنْظُرُونَ إِلَي الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ

و آيا به شتر نظر نمى‌كنند كه چگونه آفريده شده؟!

وَ إِلَي السَّماءِ كَيْفَ رُفِعَتْ

و به سوى آسمان كه چگونه بر افراشته شده؟!

وَ إِلَي الْجِبالِ كَيْفَ نُصِبَتْ

و به سوى كوه‌ها كه چگونه نشانده شده؟!

وَ إِلَي الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ

و به سوى زمين كه چگونه هموار گشته است؟!

فَذَكِّرْ إِنَّما أَنْتَ مُذَكِّرٌ

پس يادآورى كن كه تو فقط يادآورى كننده‌اى.

لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ

(تو) بر آنان هيچ سيطره‌اى ندارى،

إِلَّا مَنْ تَوَلَّيٰ وَ كَفَرَ

مگر كسى كه روى برتافت و كفر ورزيد،

فَيُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذابَ الْأَكْبَرَ

پس خدا او را به عذاب بزرگ‌تر مجازات مى‌كند.

إِنَّ إِلَيْنا إِيابَهُمْ

در حقيقت بازگشتشان فقط به سوى ماست،

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنا حِسابَهُمْ

سپس در واقع حساب آنان فقط با ماست.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ بگو:« خدا يكتاست،

اللَّهُ الصَّمَدُ

خداى همواره مقصود،

لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ

نه زاييده و نه زاده شده است؛

وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ

و هيچ كس براى او همتا نبوده است. »

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ بگو:« پناه مى‌برم به پروردگار بامداد،

مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ

از بدى آنچه آفريده است.

وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ

و از بدى نهايت تاريكى (شب) هنگامى كه فرا رسد،

وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ

و از بدى (زنان افسونگر) دمنده در گره‌ها (و پيوندها و قرارها،)

وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ

و از بدى حسود هنگامى كه رشك ورزد! »

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ بگو:« پناه مى‌برم به پروردگار مردم،

مَلِكِ النَّاسِ

(همان) فرمانرواى مردم،

إِلهِ النَّاسِ

(همان) معبود مردم،

مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ

از بدى وسوسه گر بسيار پنهان شونده،

الَّذِي يُوَسْوِسُ فِي صُدُورِ النَّاسِ

كه در سينه‌هاى مردم وسوسه مى‌كند،

مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ

در حالى كه از جن و (يا از) مردم است! »

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

به نام خداى گسترده مهر مهرورز

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ

ستايش مخصوص خدايى است كه پروردگار جهانيان است.

الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

(همان خدايى) كه گسترده مهر مهرورز است.

مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ

خداوند روز جزاست.

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

(خدايا) تنها تو را مى‌پرستيم و تنها از تو يارى مى‌جوييم.

اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ

ما را به راه راست راهنمايى فرما.

صِراطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ

راه كسانى كه به آنان نعمت دادى، (همان كسانى كه) بر آنان خشم نشده است و [از] گمراهان نيستند.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ الم

به نام خداى گسترده‌مهر مهرورز؛ الف، لام، ميم.

ذٰلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُديً لِلْمُتَّقِينَ

آن كتاب [با عظمت‌] هيچ ترديدى در آن نيست. [و] راهنماى پارسايان (خود نگهدار) است.

الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ

(همان) كسانى كه به (آنچه از حس) پوشيده، ايمان مى‌آورند و نماز را به پا مى‌دارند، و از آنچه كه روزى آنان كرده‌ايم (در راه خدا) مصرف مى‌كنند.

وَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ

و كسانى كه به آنچه به سوى تو فرو فرستاده شده، و آنچه پيش از تو [بر پيامبران‌] فرو فرستاده شده، ايمان مى‌آورند، و آنان به آخرت يقين دارند.

أُولئِكَ عَليٰ هُديً مِنْ رَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

آنان از راهنمايى پروردگار خويش برخوردارند، و تنها آنان رستگارند.